Wish i was an architect
Als kind wilde ik architect worden,
ik had een fascinatie voor al die raampjes waarachter schimmen bewogen en fantaseerde dan hoe het er daar uit zou zien. Tegelijkertijd was er ook een bewustzijn van architectonische dissonantie: waarom zijn sommige gebouwen zo esthetisch onaantrekkelijk?
Het mooist vond ik altijd de gebouwen waar je aan de buitenkant van kon zien wat de functie was.
Het zijn bepaalde stijlkenmerken die zo in ons cultureel gedachtegoed zijn verankerd dat we dat automatisch herkennen als bijvoorbeeld school, pompstation, kerk of ziekenhuis. Maar in elke cultuur zitten andere stijlkenmerken die worden gekoppeld aan een bepaalde gebruiksfunctie van een gebouw.
‘Wish i was an architect’ refereert naar een wens waaraan iedereen kan relateren. Een veilige thuishaven creeren, is universeel voor iedereen in de wereld. Hoewel dit verlangen overal gedeeld wordt, verschilt de ruimtelijke interpretatie ervan sterk per cultuur. Wat als een 'huis' voelt, of als 'school', 'kerk' of 'ziekenhuis', is vaak cultureel gecodeerd via stijlkenmerken die direct herkenbaar zijn, maar niet universeel begrepen worden.
Universeel is wel hoe we denken over het werk van architecten die eigen stijlkenmerken hebben kunnen ontwikkelen, die los staan van hun culturele achtergrond. Denk aan Le Corbusier met zijn universele principes van ruimtegebruik, Frank Lloyd Wright die natuurlijke context integreerde in zijn ontwerpen, of Jorn Utzon, wiens werk de zintuiglijke beleving van architectuur centraal stelt. Hun werk toont hoe architectuur een autonome taal kan spreken, los van nationaliteit of traditie – vaak via het subtiele spel van licht, ruimte en materiaal.
Deze serie is een eerbetoon aan dergelijke architectonische visies. In keramiek wordt een brug geslagen tussen architectuur en ambacht, waarin licht de hoofdrol speelt. Het object representeert een verbeelde thuishaven – herkenbaar en toch abstract – en nodigt uit tot reflectie over hoe we wonen, kijken en ons veilig voelen in ruimte.
Josep
Homage to Josep Ribas Gonzalez
Photocredits to Studio Aest at Mia Karlova Galerie Amsterdam